|
|
ژاندارمری کل کشور شاهنشاهی ایران قسمت چهارم نیروهای مسلح شاهنشاهی ایران، ژاندارمری کل کشور بود. در سال 1977 ژاندارمری 75000 پرسنل ورزیده و آموزش داشت که بودجه سالانه آن براساس بودجه سالیانه دولت در سال 976-1977 بالغ بر 417 میلیون دلار میگردید. در زمان صلح ژاندارمری تحت نظر مستقیم وزارت کشور اداره میگردید ولی در زمان جنگ و مواقع اظطراری مسئولیت این واحد به وزارت جنگ سپرده میشد. ژاندارمری مسئولیت نظم و آرامش در تمامی شهرها و روستاهائی با کمتر از 5000 تن را عهده دار بود. همچنین از دیگر وظایف این نیرو میتوان به کنترل نوار مرزی، جلوگیری از قاچاق و نیز امور نظام وظیفه اشاره نمود. تاریخچه تاسیس ژاندارمری: در زمان ناصرالدین شاه که باب مراودات ایران و اروپا باز شد و مردم ایران کم کم شروع به آشنائی با تمدن، فرهنگ، صنعت و سایر شئون اجتماعی مردم اروپا پیدا کردند، ناصرالدین شاه بمسافرت اروپا رفت و در فرانسه ارتش منظم و ژاندارمری مرتب آنکشور را بازدید نمود. در همانجا شاه تصمیم گرفت برای ارتش ایران مقداری توپ و اسلحه خریداری و چند تن از افسران رسته های مختلف ارتش اتریش را برای تشکیل و تربیت ارتش ایران و ایجاد مدرسه نظام برای تهیه کادر تربیت شده و آشنائی به اصول صحیح نظامی استخدام نماید و پس از مراجعت به شیوه ژاندارمری فرانسه قوائی بنام "قره سوران" برای امنیت راهها و حفظ و حراست استانها و بدرقه گاریهای حامل پست دولتی و مسافرین تشکیل دهد. قره سوران متحدالشکل نبودند ولی مسلح بودند و علامت دولتی بودن آنها فقط نشان شیروخورشیدی بود که به کلاه میزدند. آنها غالبا ملبس به سرداری (لباس مرسوم آنزمان) بودند که قطار فشنگ خود را زیر آن می بستند. در کنار راهها برای قره سوران ها برجها و پناه گاههائی ساخته شد که مبنای پاسگاههای بعدی ژاندارمری است. این وضع قوای ژاندارمری در آنزمان بود تا پس از انقلاب مشروطه که بنابر پیشنهاد دولت وقت و تصویب مجلس شورای ملی سازمانی بنام "امنیه دولتی" ایجاد گردید و سردار اسعد بختیاری که بعدا بمقام وزارت جنگ رسید بسمت رئیس امنیه دولتی انتخاب و برای محل امنیه دولتی ساختمان شمس العماره در نظر گرفته شد و یک ژنرال اتریشی که برای تعلیم و تربیت افسران و درجه داران ارتش استخدام شده بود با چند نفر افسر ارتش بسازمان امنیه دولتی منتقل و ستاد امنیه دولتی را ایجاد و قره سورانهای جوان و افراد امنیه دولتی را تشکیل دادند و سپس شروع به استخدام افراد جهت خدمت در امنیه دولتی گردید. آنگاه با ترجمه قوانین و مقررات ژاندارمری کشورهای اروپائی افراد امنیه دولتی متحدالشکل بوجود آمد. پس از آن فکر تاسیس نظمیه جدید پیدا شد، زیرا بنظ متصیان امر چنین رسید که بهتر است قوای انتظامی دارای یک مرکز و یک فرمانده باشد. عده ای که ماموریت امنیت شهرها بعهده آنان بود بنام پلیس و عده ای که وظیفه دار مراقبت راهها و دهات بودند بنام ژاندارم پلیس نامیده شدند. لذا سازمان جدید امنیه دولتی منحل و افسران بسازمان جدید نظمیه منتقل شدند. ریاست نظمیه بعهده یپرم ارمنی محول گردید و در بدو امر برای آزمایش یک گردان سوار ژاندارمرم پلیس تشکیل گردید که لباس آنها از نفرات نظمیه متمایز بود. این عده دارای کلاه پوستی سفید با نشان شیر و خورشید فرنج برنگ آبی روشن و شمشیر بودند (ماخذ علامت آبی رسته ژاندارمری از اینجاست). وظیفه گردان مزبور حفاظت حومه تهران و کمک به افراد پلیس و مراقبت سفارتخانه ها و بانکها و بدرقه محمولات پستی تهران به ولایت بود. در نظر بود که سازمان جدید نظمیه بتدریج توسعه یابد و در ولایات نیز سازمانهائی شبیه به نظمیه از ژاندارم پلیس و پلیس ایجاد شود ولی در عمل ثابت شد که اختلاط دو سازمان ژاندارمری پلیس و پلیس صحیح نبوده و سازمان نخواهد توانست این دو وظیفه را انجام دهد، لذا پس از مدت کمی که از عمر این سازمان میگذشت منحل گردید. در سال 1329 قمری برای سر و صورت دادن بوضع ایران هیئتی از مستشاران مالی بریاست مورگان شوستر به ایران آمد. مورگان شوستر طرحها و قوانین مفیدی برای وضع مالی و مالیاتی ایران تنظیم نمود و به دولت پیشنهاد کرد که برای اجرا گذاردن قوانین مالیاتی قوای مسلحی بنام ژاندارم خزانه تشکیل شود. ژاندارم خزانه در سال 1329 قمری در محوطه باغشاه با یک گردان مسلح مرکب از گروهانهای سوار و پیاده که افراد آنرا عناصر جوان ژاندارم پلیس و امنیه دولتی تشکیل میدادند بوجود آمد و برنامه کلی این بود که افراد جدید با طی دوره آموزشگاهی که مدت آن شش ماه و برنامه آن تعلیمات نظامی و اداری و آشنا ساختن افراد بطرز وصول مالیاتها بود، سازمان ژاندارم خزانه ایالات را تشکیل دهند و بتدریج توسعه یابد تا در سراسر کشور این سازمان برقرار گردد. شوستر و هیئت او در مدت اقامت با همکاری ژاندارم خزانه اقدام بوصول مالیات از عده ای متنفذین نمودند ولی چند دولت خارجی که مایل نبودند مالیه ایران سر و صورتی یابد این عمل را مخالف منافع خود تشخیص داده اخراج وی را خواستار شدند و بالاخره قرارداد شوستر و هیئت او لغو و از ایران خارج گردیدند با رفتن شوستر ژاندارم خزانه منحل شد ولی در همین موقع ژاندارمری دولتی تشکیل گردید و افسران و افراد ژاندارم خزانه به ژاندارمری دولتی منتقل شدند. دولت پس از تشکیل ژاندارمری دولتی برای تعلیم افراد و افسران آن احتیاج به کارشناس خارجی داشت، لذا از کشور سوئد که ژاندارمری آن معروفیت داشت عده ای افسر استخدام نمود و اولیت هیئت افسران سوئدی بریاست سرهنگ یارلمارسون به تهران آمدند و دفتر کار هیئت و همچنین ستاد مرکزی ژاندارمری دولتی در ساختمان شمس العماره که قبلا مرکز امنیه دولتی بود انتخاب گردید. سوئدیها زحمات فوق العاده زیادی برای تربیت افسران و درجه داران ژاندارمری دولتی کشیدند تا سازمان ژاندارمری دولتی را بصورت یک سازمان اروپائی درآورند. ژاندارمری از زمان سلسله پهلوی: ژاندارمری در جنگ 8 ساله با عراق: در طی جنگ 8 ساله با عراق، ژاندارمری نیز همچون دیگر نیروهای مسلح کشور ضربات سنگینی را متحمل شد و با تصرف بخشهای غربی و جنوبی کشورمان بدست نیروهای متجاوز، پاسگاهها و گروهانهای بسیاری از ژاندارمری بتصرف قوای دشمن درآمده ویا نابود گشتند. غیورمردان ژاندارمری دلیرانه در دفاع از خاک میهن در مقابل تجاوز دشمن پایداری کرده و شهیدان زیادی را نیز متقبل شدند. در اردیبهشت 1363 اعلام گردید که 2 لشگر ژاندارمری مرکب از 12 گردان در کنار نیروهای رزمنده جنگ شرکت دارد و در زمینه جنگهای نامنظم نیز یک نیروی کامل مرکب از 3 لشگر در کردستان و آذربایجان غربی در حال جنگ با خودمختاری طلبان بودند. واحدهای ژاندارمری همچنین در عملیات مختلف شرکت داشته و در موفقیت این عملیات و بیرون راندن قوای متجاوز از خاک میهن نقش بسزائی داشته اند. |
|||||||||
|
Of
considerable assistance in the reform efforts has been the United States
Military Mission to the Imperial Iranian Gendarmerie (known as GENMISH),
which organized in 1953 and was terminated in 1976. Consisting of approximately
twenty United States military officers and ten civilians, GENMISH assisted
in the gendarmerie's reorganization and gave advice on organizational
and training matters. By
the 1970s the missions of gendarmerie included, in addition to routine
rural police functions, the apprehension of smugglers of narcotics and
other contraband, the maintenance of internal security and border security,
traffic control of highways, and acting as an adjunct to the army in
time of war or national emergency. Since 1972 the gendarmerie had also
been placed in charge of the National Resistance Force, a widespread
though largely inactive, militia organization charged with training
citizens in the defense
of their homes and villages. In a more abstract sense perhaps the most
important function of the gendarmerie was its role as the manifestation
of central government authority to much of the Iranians population.
In a country with such a disparate population whose allegiances have
historically been directed toward local authorities, the importance
of this function can scarcely be overemphasized. Personnel of gendarmerie
posts (of which there were over 2,000 in the 1970s) routinely were patrol
their assigned areas, serving government notices, settle disputes, and
exchanged news in addition to providing police protection. In this way,
and in their capacity as highway patrolmen, the gendarmes could keep
aware of any unusual incidents and the passage of strangers. In short
a key gendarmerie function was to gather intelligence in the vast, sparsely
populated regions of the country. In the mid-1970s gendarmes had a fairly wide range of modern equipment, including light aircraft, large Huey and small helicopters, some forty patrol boats, armored patrol cars and jeeps, trucks, and motorcycles. Most of this equipment had been recently acquired, and the improvement in the mobility of the gendarmerie has been accompanied by the installation of a nationwide radio network linking all posts. The gendarmerie used the same basic uniform as the army, had the same rank structure, and patterned its organizational structure after that of the armed forces. The largest gendarmerie unit was the district, of which there were fourteen in 1975. Districts, in turn, were divided into two or more regiments, each headquarters in a provincial town. About a third of the districts operated at brigade strength. Each regiment controled about six companies, whose command posts were located in smaller municipalities. Finally company areas were apportioned among posts located in villages, at road junctions, and in strategic rural areas which were the basic gendarmerie unit. Gendarmerie posts were of squad size and were usually under the command of an officer and two or more noncommissioned officers. Central headquarters was located in Tehran. In addition to its stationary units, The gendarmerie was contained numerous mobile units that were able to carry out sustained pursuit of hostile persons or groups. Some gendarmes were conscripts who had completed their military service or inductees selected for this duty rather than for the army. Many were volunteers. Most officers came from the military. In special cases the army lended officers to the gendarmerie, but they were retain their army rank and eventually were return to their own units. Except for inducted enlisted personnel who serve for two years, the usual enlistment period was five years and the reenlistment period three years. Most gendarmes made the service a career, many were stay in for twenty years, the minimum period required to obtain retirement benefits. Promotion for enlisted men was based on length of service, ability, and the recommendations of their immediate commanders. The same system of promotions was used by the army and the National Police. A panel of examiners, appointed by the commanding general, must pass on all promotions. The appointment of all senior officer's was approved by the shah, and the senior most appointments were made by the shah. |
||||||||||
|
مطالب این بخش برای اولین بار توسط سایت شهیاد بر روی اینترنت قرار گرفته و تمامی حقوق آن برای انتشارات شهیاد محفوظ میباشد. استفاده از مطالب این بخش در سایت یا وبلاک شما تنها با ذکر منبع آن (www.shahyad.net) آزاد میباشد.
|
||||||||||
